Ratownictwo ptaków w moim życiu nie zaczęło się od wielkiej organizacji czy planu na działalność. Zaczęło się po prostu od kilku ptaków, które pojawiły się pod moją opieką. Z czasem było ich więcej, ale na początku był moment, który bardzo mocno zapamiętałam – moment, kiedy pojawiła się Cookie.
Cookie lub Ciastolina (jak na nią czasem wołałam) była ptakiem hodowlanym i jako jedyna z moich ptaków była wtedy lotna. Latała po pokoju. Od rana robiła swoje kółka, siadała, gdzie chciała. Była bardzo żywym, ciekawym świata ptakiem. I tak przez jakiś czas wszystko funkcjonowało normalnie.
Aż w pewnym momencie ja sama zaczęłam bardzo ciężko chorować.
Był to czas covidu, więc każdy kaszel automatycznie oznaczał jedno: pewnie covid. U mnie zaczęło się od kaszlu, ale bardzo szybko stało się jasne, że to nie jest zwykłe przeziębienie. Leki nie pomagały. Antybiotyki nie pomagały. Syropy nie pomagały.
Zaczęłam się coraz bardziej dusić.
Doszło do momentów, w których nie byłam w stanie powiedzieć jednego pełnego zdania. Mówiłam pojedynczymi słowami, czasem nawet nie kończyłam słowa, bo znowu zaczynałam się dusić. Kaszel był tak silny, że wywoływał odruchy wymiotne. Do tego zatoki, ogólne osłabienie i ciągłe poczucie, że z oddechem jest coś bardzo nie tak. Leżałam w łóżku przez długi czas, próbując się leczyć. W tym czasie oczywiście nadal byłam w pokoju z ptakami.
Wizyta u alergologa i strach o życie ze strony rodziny
W końcu stwierdziłam, że może to jednak alergia. Postanowiłam pojechać do alergologa, ale byłam w tak złym stanie, że musiał mnie zawieźć tata.
Alergolog po wysłuchaniu objawów stwierdził, że to wcale nie wygląda na alergię. Objawy były dla niego zbyt poważne. Dostałam natychmiast skierowanie na SOR z zaleceniem pilnej tomografii.
Padło podejrzenie zatoru w żyłach płucnych, a w takiej sytuacji – jeżeli coś pójdzie dalej – może to oznaczać realne zagrożenie życia.
Rodzice byli przerażeni. W domu od razu zaczęła się rozmowa o jeździe do szpitala. Ja byłam tak zmęczona i wyczerpana, że najpierw się położyłam, ale po jakimś czasie praktycznie siłą zabrali mnie na SOR.
Na miejscu oczywiście pierwsza myśl lekarza: covid.
Zrobiono wywiad, badania, testy. W końcu zwolniło się łóżko i mogłam się położyć. Spędziłam tam sporo czasu.
Najbardziej stresującym momentem było dla mnie założenie wenflonu. Co zabawne – jestem cała wytatuowana i mam kolczyki, ale igły medyczne wbijane w żyłę to dla mnie zupełnie inny poziom stresu.
W końcu zabrali mnie na tomografię.
Po badaniu okazało się, że płuca są czyste, żyły w bardzo dobrej kondycji, żadnego zatoru.
Czyli teoretycznie wszystko było w porządku. Tylko że ja nadal się dusiłam.
„Ma pani w domu ptaki?”
Dopiero w trakcie rozmowy z lekarką wyszło coś, co okazało się kluczowe. Zaczęłam po prostu opowiadać o tym, czym się zajmuję i że mam pod opieką ptaki. W pewnym momencie lekarka przerwała i zapytała mnie:
– Ma pani ptaki w domu?
Powiedziałam, że tak. Mam gołębie.
I wtedy zaczęło się składać w całość to, co wcześniej nie miało sensu. Objawy, które miałam, nie były zwykłym przeziębieniem ani covidem. Zostałam poinformowana, że najprawdopodobniej była to bardzo ostra reakcja alergiczna.
W szpitalu powiedziano mi wprost, że byłam bardzo blisko wstrząsu anafilaktycznego, co tłumaczyło, dlaczego duszności były tak silne i dlaczego stan tak szybko się pogarszał.
„Prędzej pójdę z nimi pod most”
W samochodzie po badaniach usłyszałam od rodziców, że ptaki trzeba będzie oddać.
Mieszkając w domu rodzinnym, trzeba liczyć się z tym, że właściciele mieszkania mają coś do powiedzenia.
Ale w tamtym momencie powiedziałam jedno: prędzej pójdę z tymi ptakami pod most niż je oddam.
Bo dla mnie to nie były rzeczy. To były zwierzęta, które już ze mną były. Ostatecznie znaleźliśmy inne rozwiązanie. Przez jakiś czas sprzątaniem zajmowała się mama, żebym nie miała kontaktu z pyłem z piór. Kupiliśmy oczyszczacz powietrza. Zaczęłam leczenie u alergologa.
Okazało się też, że rozwinęła się u mnie astma alergiczna. Od tamtej pory jestem pod stałą kontrolą lekarza. Regularnie robię badania płuc, w tym tomografię, żeby sprawdzać, czy nie pojawia się zwłóknienie. Na szczęście – do tej pory wszystko jest w porządku.
Życie z alergią i kilkudziesięcioma ptakami
Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że dziś nie mam tylko kilku ptaków. Zdarza się, że mam ich kilkadziesiąt jednocześnie. W większości są to gołębie, które mocno pylą.
A mimo to funkcjonuję. Oczywiście nie polega to na ignorowaniu problemu. W domu są oczyszczacze powietrza, regularne sprzątanie, pilnowanie, żeby pył się nie osadzał wszędzie. Choć przy dużej liczbie ptaków i tak czasem pojawia się na roślinach czy ścianach i trzeba go po prostu wycierać.
To wymaga pracy. Ale jest możliwe. Przez lata organizm też częściowo przyzwyczaił się do alergenu. Czasem pojawi się reakcja skórna, czasem gorszy dzień, ale nie jest to już stan z początku.
„Muszę oddać przyjaciela”
Najbardziej przeraża mnie moment, kiedy ludzie piszą do mnie:
„Muszę oddać swojego przyjaciela, bo okazało się, że mam alergię.”
Ja mam ptaka, ale mam też przyjaciela – i dla mnie takie podejście jest nie do przyjęcia. Jeżeli naprawdę traktujesz kogoś lub coś jak przyjaciela, to nie oddajesz go przy pierwszym problemie. W życiu też przestajesz z kimś rozmawiać na zawsze, bo wyszedł jakiś problem?
Trzeba wtedy spróbować znaleźć sposób, żeby człowiek i zwierzę mogli dalej razem żyć. To wymaga pracy i zaangażowania: oczyszczacze powietrza, regularne sprzątanie, odpowiednia wentylacja, leczenie u alergologa. Ale można to zrobić. Można funkcjonować z ptakami mimo alergii – ja tak robię.
Przyjaciela się nie oddaje. Robi się wszystko, żeby stworzyć warunki, w których możecie koegzystować. Ja tak zrobiłam i tak żyję dalej z moimi ptakami.
Pasożyty i roztocza – co jest naprawdę problemem?
Często pojawia się mit, że ptaki, szczególnie gołębie, mogą przenosić obrzeszki lub inne pasożyty wywołujące alergię. Z mojego doświadczenia – a opiekowałam się ponad dwoma tysiącami ptaków, z czego większość to były gołębie – nigdy nie spotkałam się z obrzeszkami u gołębi.
W skrajnie brudnych gniazdach innych ptaków obrzeszki mogą się zdarzyć, ale to bardzo rzadka sytuacja i raczej ciekawostka niż realne zagrożenie. Pasożyty pojawiają się wyłącznie w miejscach zaniedbanych i brudnych.
Podobnie jest z chorobami takimi jak Salmonella czy E. coli – aby naprawdę się zarazić, trzeba by mieć kontakt z układem pokarmowym ptaka, np. spożyć jego odchody. W codziennej opiece nad gołębiami w normalnych warunkach to praktycznie się nie zdarza.
Dlatego warto patrzeć na realne zagrożenia, a nie na mity, które powodują przesadny strach przed ptakami. Higiena, sprzątanie i kontrola środowiska są kluczowe, a ptaki same w sobie w czystych warunkach nie są zagrożeniem.
Roztocza są zresztą czymś, co występuje praktycznie wszędzie w naszym otoczeniu. Znajdują się w kurzu domowym, w dywanach, w materacach, w tapicerowanych meblach. W wielu przypadkach to właśnie one są jedną z najczęstszych przyczyn alergii u ludzi. Nie są więc czymś charakterystycznym wyłącznie dla ptaków.
W przypadku ptaków problem pojawia się najczęściej tam, gdzie przez długi czas nie dba się o czystość. Dotyczy to szczególnie miejsc, w których trzyma się wiele zwierząt na bardzo małej przestrzeni i gdzie nie sprząta się regularnie. Niestety zdarza się to w niektórych hodowlach, gdzie gołębniki potrafią być w bardzo złym stanie. W takich warunkach rozwija się cały ekosystem kurzu, wilgoci i różnych drobnoustrojów.
To jednak nie jest problem samych ptaków, tylko braku higieny.
Dokładnie tak samo jak w każdym innym miejscu, w którym przez długi czas gromadzi się brud i odchody – czy to w pomieszczeniach gospodarczych, w starych budynkach, czy nawet w zaniedbanych mieszkaniach.
Dlatego przypisywanie wszystkich tego typu problemów wyłącznie gołębiom jest dużym uproszczeniem. W rzeczywistości kluczową rolę odgrywa sposób utrzymania miejsca, w którym zwierzęta przebywają, oraz regularne sprzątanie i dbanie o higienę.
Ta historia nie jest próbą przekonania kogokolwiek, że alergia na ptaki to nic poważnego. Bo jest poważna. W moim przypadku była na tyle silna, że w szpitalu poinformowano mnie, że byłam bardzo blisko wstrząsu anafilaktycznego. Tego nie da się zignorować i tego nie wolno lekceważyć.
Jednocześnie życie bardzo rzadko jest czarno-białe. Czasem okazuje się, że coś, co dla jednych jest oczywistą decyzją, dla innych wcale nie jest takie proste. W moim życiu ptaki pojawiły się nie jako hobby czy ozdoba, ale jako żywe istoty, które potrzebowały pomocy. I z czasem stały się po prostu częścią mojego świata.
Dlatego kiedy ktoś pisze w komentarzu: „oddaj swojego przyjaciela”, bo dowiedział się o mojej alergii, wiem, że najczęściej stoi za tym troska. Ale życie z alergią i ratowanie zwierząt to nie zawsze decyzja zero-jedynkowa. To raczej ciągłe szukanie równowagi między zdrowiem, odpowiedzialnością i empatią wobec istot, które stają na naszej drodze.
Nie każdy musi rozumieć taką drogę. I to jest w porządku.
Ale jeśli jest jedna rzecz, którą chciałabym, żeby ludzie wynieśli z tej historii, to to, że za każdą taką sytuacją stoi konkretny człowiek, jego zdrowie, jego decyzje i jego doświadczenia — a także zwierzęta, które czasem nie mają nikogo poza nim.
Autor: Angelika Agapow
Dodaj komentarz
Komentarze